Kruk nie ogląda pejzaży, gdy mknie po niebie, mimo to podziwia je. Nie lubię pisać o sobie, wdzięczniejszy temat, to sztuka. O tej pięknej pani mógłbym prawić godzinami: krótką ma sukienkę, w oczach cały świat i naręcza kwiatów nosi, ma małego psa. Wcale się nie złości, choćbym nie wiem jak napsocił, w swej miłości trwa. Sztuka, jak kobieta długie nogi ma, a wieczorem, gdy zasypia z marzeń kołdrę ma. Sztuka moja żona, sztuki mężem ja, i choć jestem wciąż samotny z sztuką dzieci mam.

Sztuka pomaga mi odbić się od ziemi i wracać do miejsc, które wniosły coś ważnego w moje życie wzbudziły nie zapomniane emocje, których nigdy nie zwróciłbym czy zamienił na inne. Emocje tworzą osobowość człowieka, należy o nie dbać. Ja, na przykład uwielbiam pejzaże, konie, ptaki, zwłaszcza w locie. To jakby wyrażenie swobody i siły zarazem. Wiele prac wykonałem w ołówku i tuszem czarno- -białych, gdyż uważam, iż jako artysta nie jestem w stanie poprawić wizerunku i piękna przyrody, ja co najwyżej mogę stworzyć jej cień.
Wiele nauczyła mnie mama, dla której malarstwo jest ikoną dnia codziennego. Mamy obraz, który przedstawiał wypędzenie z Raju, pamiętam postaci, które występują na nim. Tak bardzo realne, że można było usłyszeć kroki stawiane przez Adama po rozgrzanej ziemi. Pękające skały, drzewa rozpaczające z żalu, iż tak głupi błąd ktoś popełnił. Oburzenie chmur na kogoś, kto naruszył boskie prawo. Od tego czasu, dążyłem do tego, aby historia jaką tworzę była rzeczywista, na tyle realna aby odbiorca przeżywał ją, tak jakby tam był. Uwielbiam technikę malowania tuszem, czy czarno-biała, czy kolorowa, ma swój własny charakter, jest niepowtarzalna.